МЭДРЭМЖ СЭРГЭЭСЭН УРИЛГА

-Таня, өдрийн хоолоо идэх үү. Бүр гурван цаг болчихож!

Андрейн гутал, малгай нь шороо болжээ.  Футболка нь ч бас бохирдож. Нөхөр нь төмс хураасан юм чинь аргагүй дээ.

Таня хоолоо бэлтгэж эхэллээ. Зусланд амьдрал нэг л хэвийн. Тэд яах ч гэж талбайдаа хүнсний ногоо тарьсан юм бүү мэд. Жаахныг л суулгасан ч гэлээ бүх л өдөржин анхаарал тавьсаар таарна.

Тэтгэвэрт гарахдаа тэд үүнийг хүссэн гэж үү? Үргэлж л ногоотой ноцолдох гэж, үнэндээ энэ бүхэн тийм хэрэгтэй ч юм уу, үгүй ч юм уу?

Таня алчуураа ширээ рүү ууртай шидэв. Ажилтай байхдаа тэд амралтанд явдаг байлаа.  Гэтэл одоо бүх зунжингаа энд ажиллана. Орлого ч олохгүй,  чөлөөт цаг ч үгүй.

-Андрей, одоо хоолоо идэцгээе. Гараа угааж, футболкаа соль. Дэндүү заваан юм гэж Таня  бухимдангуй хэлэв.

Нөхөр нь түүний хуучирсан даашинз руу харц гүйлгэнгээ “Өөрийгөө эхлээд анзаараач” гэж бувтналаа.

Улаан лооль хэрчин зогсоо Таняд “Бид хаашаа л явж байна даа.” гэх бодол өөрийн эрхгүй төржээ. Өдөр ирэх тусам хөгширч, гунигтай, ууртай болж байна. Бүх зүйл нэг л хэвийн үргэлжилнэ. Зуслан дээр гоёод ч яах билээ, биед тухтайгаа л өмсөнө. Ярих зүйл нь ч тулга тойрсон сэдвээс хэтрэхгүй. Өргөст хэмх удахгүй гарах нь ээ, төмсний цэцэг ургажээ,  улаан лоолио хамгаалах хэрэгтэй гэсхийгээд л… Гэтэл хажуугаар чухал зүйлс урсан өнгөрөөд л… Амьдрал ч урсаад байдаг. Бусад хүмүүс арал дээр амарч, завиар сэлээд л, эсвэл Европын хотын гудамжаар зугаалаад л… Харин бид энэ зусландаа л хаашаа ч явахгүй, гацсан юм шиг…

  -Таня, би футболкаа сольчихлоо. Хоол бэлэн үү гэж Андрей асуунгаа хайруулын таваг дахь шарсан тахиа руу өнгийлөө.

- Бэлээн, сууж бай. Би чамд шөл таваглая гэж Таня хүндхэн амьсгаагаар хэлэнгээ цөцгий авах эсэхийг асуув.

-Цөцгий хийлгүй яах вэ. Таня, Толик сая залгаад бямба гаригт биднийг гэртээ урьж байна. Өмнө цугласныг санаж байгаа биз дээ. Явж, амарч, хөгжилдөх үү. Хоёр жил уулзалдсангүй ш дээ. Инна Вовчиктэй, Сашка Ленатай ирнэ гэсэн. Очих уу?

-Мэдэхгүй байна аа, тэнд юу хийх вэ дээ. Тэдний тухай бүх зүйлийг бид мэдэж байгаа шүү дээ гэж хариулангаа Таня айлд зочлохоор явахаас залхуурч байгаагаа мэдрэв.

Эцэст нь Андрей түүнийг ятгаж дөнгөөд ангийнхаа найзуудтай уулзахаар явцгаалаа.

Толик, эхнэр Аллагийн хамт зочдоо хүндэтгэн угтан авч, шарсан загас, чанасан төмс, шинэхэн сонгино, улаан лууван гээд ширээ дүүрэн амтат зоогоор дайлав.

Вовчик гитар намуухан тоглонгоо өмнөх удаа таарсан шигээ Таня руу цоо ширтэнэ.

-Таня, чи улам л сайхан болжээ.

Таня энэ үгэнд итгээгүй ч инээмсэглэв. Үнэнээсээ хэлсэн эсэх нь хамаагүй, түүнд таатай байлаа. Нөхрийнхөө хардангуй харахыг мэдрэх ч бас муугүй л санагдав.

...Энэ санамсаргүй ч гэмээр аялал, айлчлал тэдний харилцаанд гэнэтийн “эргэлт” авчирчээ.  Гэртээ буцах замын турш хосууд инээд цалгиулав. Хичнээн ч удаан хугацаагаар төмс, чанасан өндөг, гэрийн хүлэмжээс хураасан ногоо, шарсан загасаар дайлуулаагүй юм.  

-Манай залуус чамайг л ширтээд байсан шүү, Таня. Би анзаарсан. Чи энэ жинстэйгээ дур булаам харагдаж байсан. Үсээ ямар сайхан янзалсан юм бэ. Миний хувьд чи минь үнэхээр гоё шүү, Таня.

Андрей Таняг залуугийнх шигээ гэрэлтсэн нүдээр ширтэж байлаа.

-Хөзөрт ч бид бас бүгдийг нь хожсон. Санькагийн гэдсийг чи ажигласан уу. Тэдний хажууд чи минь үнэхээр сайхан юм аа. Таня ч  бас Андрейг өмнөхөөсөө өөрөөр харж байлаа.

-Таня, би гэнэт бодлоо. Хоёулаа хаашаа ч юм аялах уу. Ийм хөөрхөн эмэгтэй зуслан дээр л өдрийг өнгөрөөх ёсгүй.  Арьс чинь ийм залуухан, нүд чинь ямар гоё гээч. Бүх эрчүүд надад атаархаж байхад би чам руу тайван ч харж чадахгүй байсан шүү.  

-Андрей, больж үз. Би хаашаа ч явахыг хүсэхгүй байна, надад одоо ч сайхан байна.

Танягийн инээд аз жаргалаар бялхаж байлаа.

Зуслан нь хичнээн сайхан юм бэ. Андрей түүнийг залуугийнх шигээ догдолсон харцаар харна. Төмсний цэцэг ч сайхан ургаж. Дээр үед хатагтай нар энэ цэцгээр өөрсдийгөө гоёдог, төмсийг иддэг гэж ч мэддэггүй байсан гэж ярилцдаг нь сонин шүү. Тэр Андрейд шөл чанаж өгөөд дараа нь ойд зугаалахаар гарна. Нөхөр нь түүнд хүүхэд ахуй насныхаа хөгжилтэй түүхүүдийг дахиад л хэдэн зуун удаа ярина. Таняд энэ нь уйтгартай санагдахгүй. Учир нь тэдний хайр сэтгэл амьд байна, үүнийг тэр тод гэгч нь мэдэрчээ.

Ямар ч арал, эд баялаг үүнээс илүү аз жаргал авчрахгүй.

Хайр л байвал, бусад зүйлсгүйгээр ч тэд сэтгэл дүүрэн амьдарсаар л байна гэдэг нь тодорхой.