ХАЙРЛУУЛАХ УУ...?

-Хайрлуулах уу? Мэдээж сайхан байсаан гэж бүсгүй зөөлөн дуугараад санаа алдав.

Цас бударсан орой... хоёулхнаа. Хүүхний урт сормуус цантаж амжсаныг хармагц дахиад л сэтгэлийнх нь гүн дэх нөгөөх хөг эгшиг  амилан ирлээ. Одоо л хэлнэ дээ... Онгорхой салхивчаар навчис хийсэн орсон тэр орой охин гэнэт гүйн ирээд өөрийг нь тэврэн нулимс дуслуулснаас хойш хэзээ хэлэх бол гэж хүлээсэн.  Эхэндээ бүр цаг мөч тутамд шүү...Зүүдэлж ч байсан, төсөөлж ч байсан, бүр шүлэг ч хүртэл бичиж үзсэн. Тэр үгний төлөө л орой болгон үүдэн дээр нь тосож, хүргэж өгдөг байсан. Дааман хаалга онгойж, гайхамшигт үг тээсэн охин гарч ирэх бүрдээ аз жаргалыг юу юугүй өөрөөсөө ундруулах гэж байгаа шидтэн шиг ер бусын үзэгддэг сэн.  Гэвч ....

Нөхөрт гараад хаягдсаныхаа дараа халамцуу дуудахад нь...  Амьдралын сонин тохиолоор учрах бүрдээ... ам ангайх бүрд нь одоо л хэлэх болов уу гэж хүлээсэн. Тэр үгийг л сонсвол дүүрчих байсан ч юм шиг...Бүх зүйл болж бүтээд байсан ч дундуур мэт санагдах сэтгэлийг нь дүүргэх юугаа ч юм бүсгүйд бүр мөсөн алдсан ч юм шиг санагддагсан.

Амьсгаа даран чагналаа.  Дуугарсангүй. Санаа алдахаа больж, хажууд нь хэн ч байхгүй, ганцаараа тэнэж яваа аятай гутлынхаа хоншоор руу тэнэг юм шиг ширтэхийг нь хараад дургүй ч хүрэх шиг... Гутлын хоншоор нь ганган шовх биш дөрвөлжин болсныг сая л анзаарлаа.

-Явах уу даа, хүмүүс биднийг хүлээгээд байна.

Саяхан хажуу дахь хүнээ тавгүйттэл санаа алдаагүй мэт хачин цовоо дуугарч гэнэ. Хууртсан хүн шиг хачин мэдрэмж төрөхтэй зэрэгцэн хоолой өөд нь юу ч юм огшоод явчихав.

Дахиад л хэлсэнгүй...Яагаад? Гэвч дагаад сажиллаа.

Тэр дахиад л өмнө нь... Өөртөө итгэлтэй алхаа нь хэвээрээ. Зовохоор нь хэлнэ дээ гэж хадгалсан үгс одоо үнэгүй. Амьдрал түүнд сайхан сэтгэлтэй нь тэнцэх хэмжээний аз жаргал хайрлаж..Болж дээ, зөв шийдвэр гаргажээ.   

-Хайрлах илүү сайхан байсаан. Өөрийгөө хэн болохыг таньсан юм. Тийм гэдгээ мэдрэх гайхалтай байсан, сэтгэл доторх хамаг эрдэнэсийг минь чи санахын зовлонтой цуг өөрт минь дэлгэж өгсөн. Тэр би өөртөө таалагдсан шүү...

Уужраад байгаа юм шиг хэрнээ улам бачуурч дахиад л хэнгэнэтэл санаа алдав. Дагаад ганцхан дусал нулимс...

Залуу эргэн харлаа. Түрүүнийх шигээ гунигтай аргадмаар биш харин тэс өөр харц... Нулимстай атлаа дүүрэн...

Андуу бодоод асуучихалгүй яаж тэссэн юм бэ. Дахиж хүлээх хэрэггүй, үгийг өмсөж идэж зүүж, өвөртлөх биш. Дутсан биш дээ, ямар хүүхнүүдийн үгээр. Ер нь яагаад хүлээгээд байсан юм бол оо...

Жижигхээн бор шувуу хажуугаар нь нисэн өнгөрөв. Нисэн өнгөрөх шувуудын хэлмэрчилсэн үгийг сонсож чаддаг ч байсан болоосой. Гунигтай юм аа.

Ч.ГЭГЭЭН