ЭЭЖ ЭЭ, ТА ЯАГААД ИНЭЭДЭГГҮЙ ЮМ БЭ?

Өглөөнөөс оройн хооронд, ажлаас гэрийн хооронд, цэцэрлэг, сургууль, их сургууль, ажил, амьдрал, хүүхэд, зовлон жаргал гэсээр бидний амьдралын он жилүүд урсан одсон байдаг.

Гэнэн инээмсэглэл ч бас он цагийн аясаар бүдгэрдэг.

Танил бүсгүй маань байнга инээмсэглэж явдаг байлаа. Инээд хөөр гэрэлтсэн түүнийг би аз жаргалтай, сэтгэл дүүрэн, амьдрал ахуй нь ч яг өөрийнх нь өө сэвгүй хувцаслалт, цэмцгэр байдал шиг эмх цэгцтэй, сэтгэл тэнүүн гэж санадаг байв.

Нэг удаа энгийн яриан дундуур дандаа инээж явдаг талаар нь дурстал “Өмнө нь би инээдэггүй байсан юм. Охиныхоо “шүүмжлэлээс” болоод л инээж эхэлсэн.” гээд нөгөө л сайхан инээмсэглэлээ цацруулав.

“ Охин маань дөнгөж сургуульд ороод зургаахан настай байсан үе. Залуу хүмүүсийн бардам зангаас болж нөхрөөсөө тусдаа амьдрах болоод гэр бүлээ авч явахын тулд олон ажил зэрэг хийдэг байлаа. Зав муутай, ээж маань л ар талыг минь авч явж байсан даа.

Гэтэл ээж  нэг их том биш / тэр ямар ч асуудлыг эерүүлэн “нэг их том биш гэж ярьдаг юм/ өвчин тусаад би охиндоо илүү их анхаарал тавих хэрэгтэй боллоо. Найзуудынхаа зөвлөснөөр охиндоо аятай байлгахыг хичээж, гадуур зугаалж, хоол идэж, кино үзэх гээд төлөвлөгөө гаргалаа. Харин тэр өдрүүдэд охин маань надаас “Ээж ээ, та яагаад инээдэггүй юм бэ?” гэж асуусан юм. Би бүр гайхширч хоцорсон. Инээхээ байчихсанаа өөрөө ч мэдэхгүй явсан даа гээд бүсгүй санаа алдлаа.   

"Охин маань сэтгэлдээ ээжийнхээ инээмсэглэлийг хүсдэг байх нь ээ гэдгийг тэгэхэд л би ойлгосон юм. Яг тэр орой би толинд харан зогсохдоо  охиндоо дандаа инээмсэглэлээ харуулж явна, тэр минь баярлах болно гэж өөртөө амласан юм. Үнэндээ тийм амар биш байсан ч би өдөр бүр хичээсэн. Гэрийн хаалгаар орох бүрдээ охин руугаа харж инээдэг байлаа. Дандаа инээнэ гэж хүний амьдралд байхгүй шүү дээ. Мэдээж загнах зэмлэх үе байлгүй яахав, гэлээ ч хичээсэн. Тэгээд нэг л мэдэхэд бусад хүн рүү инээмсэглэж сурсан байсан. Инээдээр эхэлсэн ажил бүтэмжтэй байдаг юм шүү.” гэж билээ.

Энэ яриаг сонсон суухдаа би яадаг билээ гэсэн бодол толгойд шууд орж ирсэн. Хүүхдүүд маань намайг бас инээдэггүй гэж боддог болов уу, тэднийг баярлуулахын тулд танил бүсгүйнхээ тактикийг хэрэглээд үздэг юм билүү гэж өөрийн эрхгүй санагдсан.

Инээмсэглэхэд “эндорфин” буюу аз жаргалын гормон, “серотонин” хэмээх стресснээс ангижруулах бодисууд ялгардаг тул сэтгэл санааг тайвшруулж, эрч хүч өгч, дархлааг сэргээдэг. Өдөрт нэг минут инээмсэглэснээр цусны даралт буурдаг  гэдэг.

Инээдний ач тус их ээ. Эргэн тойрондоо гэрэл гэгээ, эерэг байдлыг бий болгон инээмсэглэж яваарай.