ЯАГААД ЧИ ШҮҮГЭЭНД ОРООД СУУЧИХАА ВЭ?!

Саяхан Бруно Фернандеш “Манчестер Юнайтед”-ын фанатуудад хандан захидал бичсэн. Тэр захидлын хэсгээс хүргэе.
...“Яг баталгаатай болоогүй бол ямар ч багийн тухай би сонсохгүй шүү гэж агентдаа үргэлж хэлдэг байлаа. Албан ёсны санал ирээгүй бол ажлаасаа хөндийрөхгүй гэсэндээ тэр л дээ. Тиймээс над руу агент залгаж ярихад ямар нэгэн юм болж гэдгийг ойлгож байлаа.
Мигелиэс дуудлага ирэхэд нь би хаалгаа хаагаад “За, Мигель?” гэлээ:
- Мэдээ дуулахад бэлэн үү?
- Ямар мэдээ?
- Чиний наймааны тухай.
- Хаашаа? “Тоттенхэм” үү?
- “Юнайтед”
- Чи тоглоод байгаа юм уу?
- Үгүй, үгүй. Үнэн. “Юнайтед”. Гэрээ гээд бүх зүйл бэлэн. Одоо чамаас л шалтгаална. Чи яамаар байна?
Үүнийг сонсоод би хариулж чадаагүй. Нулимсаа барих гэж хичээж байлаа. Уйлж буйгаа мэдэгдүүлэхгүй гэж нулимсаа барьж ядан байх тэр мэдрэмжийг та нар ч гэсэн мэднэ шүү дээ. Тийм үед юм ярьж чадахаа больдог доо.
- Бруно? Бруно? Байна уу?
Тэгтэл эхнэр маань намайг хайгаад унтлагын өрөө рүү дөхөж ирлээ.
- Бруно??? Бруно???
Эхнэр хаалга онгойлгоод:
- Юу болоо вэ? Яагаад чи шүүгээнд ороод суучихаа вэ?
- Мигель яриад... Дөнгөж сая...Намайг “Юнайтед” авъя гэсэн байна.
- Байз даа, чи уйлаад байгаа юм уу?
- Мэдэхгүй ээ, аз жаргалын нулимс юм болов уу!
Эхнэр маань сэтгэлийн их хүчтэй хүн болохоор хэзээ ч уйлдаггүй юм. Харин би сэтгэлийн хөдөлгөөнтэй хүн л дээ. Энэ бичсэнийг эхнэр маань уншаад намайг шоолно гэдгийг ч мэдэж л байна.
Тэгээд би Мигель рүү буцаан залгалаа.
- За?
- “Юнайтед”-д очъё.
Ингэж хэлчихээд би утсаа салгаад эхнэрээ тэврэн, барьж ядан байсан нулимсаа тэвчихээ больж, аз жаргалтайяа уйлсан.
Ана бид хоёр 16, 17, 18 настайгаасаа хойш л үргэлж хамт байгаа хоёр. Анх уулзаж эхлэх үед би мэргэжлийн хөлбөмбөгч болоогүй байсан учир мөнгөгүй. Харин Ана маань амралтын өдрүүдэд футзалын тоглолт шүүгээд хөөрхөн мөнгөтэй явна. Бямба гаригт 3, 4 тоглолт дараалаад шүүчихнэ. Тэгээд ням гаригт нь намайг кинонд даадаг байлаа.
Надад тэр үед мөнгө гээд байх юм байхгүй ээ. Тиймээс Ана л даана. Хамт хоол идлээ гэхэд бас л даана. Пицца авахад хүртэл даана. 17 настайдаа Италид очиж, бэлтгэлийн баазад би амьдарсан юм. Харин Ана маань 18 нас хүрээд, сургуулиа төгсгөчихөөд миний араас хүрээд ирж билээ. Бид хоёр бүр эхний өдрөөс л мөрөөдлийнхөө төлөө хамтдаа зүтгэсэн. Тиймээс л би тэгж их жаргалтайяа уйлахгүй юу. Энэ бол бид хоёрын нулимс байсан.
Ана энэ хэсгийг чамдаа тусгайлан зориуллаа шүү. “Удинезе”-гийн спортын албаны захирал над руу залгаад цаашид намайг хэрэггүй гэж хэлснийг санаж байгаа биз дээ. Багаараа хоол идээд сууж байхад шүү. Тэгэхэд чи тэр оройн хоолыг орхиод ямар ууртай гарлаа. Зочид буудлын өрөөнд намайг яаж уйлсныг санаж байна уу? Тэгэхэд надад юу хэлснээ бас санаж байна уу? Тэрийгээ дахиад хэлээрэй. Энэ бол чиний минь мөрөөдөл.
Одоо бид хоёр хаана байгааг хар. Хүнд хэцүү цаг тулгарсан ч бид хоёр шантарч нугараагүй ээ.
.
Орчуулсан Р.Гэгээ