Говь, цөлийн экосистемийн тэцвэрт байдлыг хадгалахад ихэнхэн үүрэгтэй, элсний нүүдлийг тогтоон барьдаг онцгой нэгэн ургамал бол ЦӨЛИЙН АРГАМЖИН буюу УЛААН ГОЁО юм.
Монголын “Улаан ном”-д бүртгэгдсэн, эмчилгээний өндөр чанартай улаан гоёо нь ховордож байгаатай холбоотойгоор түүж, бэлтгэхийг хуулиар хоригложээ. Эрт үеэс монголчууд улаан гоёоны ач холбогдлыг тун сайн мэддэг тул нутгийнхан “Говийн шидэт ургамал” гэж нэрлэсэн байна. Энэхүү ургамал нь улаан, цагаан гэсэн хоёр төрөл бий. Цагаан гоёог “цөлийн аргамжин цэцэг” гэдэг. Улаан гоёог “зүүнгарын гоёо” гэх бөгөөд Их Нууруудын хонхор, марз, хужиртай хотгор, харгана, хармаг, сухай, бударганатай говь цөлийн элсэрхэг газарт бусад бут, сөөг ургамлын үндэс дээр амьдардаг шимэгч ургамал юм.
Гоёог гаднаас нь харахад навч нахиагүй, элсэнд зориуд зоочихсон мэт харагддаг учраас цэцэг гэхэд хэцүү. Харахад царай муутай ч гоёо нэрэндээ дүйцсэн гайхамшигтай ургамал юм. Иш нь бүдүүн зөөлөн эдээс тогтоно. Зүсэж үзвэл дотроо цагаан эдийг агуулж, сүү шиг шүүс ялгаруулна. Нэг дор ихэвчлэн 2-4-үүлээ байна. Заримдаа 10-аад гоёо нэг дор ургасан байх нь ч таарна. Үүнийг гоёоны УУРХАЙ гэнэ. Ид ургаж байхдаа хөх ягаан өнгөтэй, 30-40 сантиметр урт шилбэтэй, баг цэцэг ургадаг. Газар дор олон салаалсан үндсийг нь ЗЭЛ гэх бөгөөд гоёо түүхдээ зэлийг нь тасалж болдоггүй. Харамсалтай нь, илүү чанартай гэх ярианаас үүдэн үдндсээр нь ухаж авдаг болсноор улам ховордсоор байгаа юм. Дөнгөж ургаж байх үедээ газрын хөрснөөс цухуйдаггүй бөгөөд ийм үеийг нь “бэлцрүүт” гэж нэрлэдэг.
Сэтгэгдэл (0)
Сэтгэгдэл бичигдээгүй байна