Дайсан чинь хамгийн аюултай хүн биш. Харин хамгийн чанга тэвэрч буй найз чинь хамгийн том аюул байх нь бий.
Чи найздаа бүрэн итгэдэг. Тиймээс зүрх сэтгэлээ нээн ярьдаг. Мөрөөдөл, төлөвлөгөө, ялалт, итгэлээ ярихад чинь баярлаад байх шиг харагдана. Гэтэл алдахад чинь түлхэж унагах гээд анаж гэтэж явахыг үгүйсгэх аргагүй. Эсвэл хамгийн ихээр түшиг тулгуур хэрэгтэй үед хаачсан нь мэдэгдэхгүй алга болчихно.
Хамгийн хүнд шархыг танихгүй хүн биш хамгийн сайн таньдаг, хайрладаг хүн чинь “зоодог”. Санаандгүй алдааг уучилж болно. Харин санаатайгаар анаж, отож байгаад “зоосон” бол уучлахын хэрэг юу билээ.
Урвалт бол урвалт. Уучилшгүй зүйл. Хамгийн гол нь хэн чамаас урвасан бэ? гэдэгт л байгаа юм. Танихгүй шахам хүн урвахад яахав дээ, тоох ч үгүй. Харин чиний сул талыг хамгийн сайн мэддэг хүн яг тэр газар чинь хатгаж, гүн шарх үлдээхэд сэтгэл их хөндүүрлэнэ.
Амжилтад хүрч, оргилд гарч, гэрэлтэж буйг тань харахыг хүсдэг хүмүүс бий. Гэхдээ тэр хүмүүс дандаа дэргэд чинь байгаад байхгүй тул та бараг анзаарах ч үгүй.
Харин байнга баяр хүргэж, алга ташиж, бэлэг илгээж буй нэгэн дотроо яг юу бодож буйг тааж мэдэхэд маш хэцүү. Түүний дотор атаархал буцалж байж болно. Тэр буцалсан атаархал тогооноосоо хальж, асгараад дийлдэхээ болихоороо хорлож байгаа юм.
Таныг унаж, бүдэрч, ядарч эхлэхэд “Би чамайг ингэнэ гэдгийг мэдэж, хүлээж байсан юм” гэж дотроо бах нь ханаж хашхирч байгаа.
Тиймээс мөрөөдөл, төлөвлөгөөгөө хэнд ярих вэ гэдгээ бодож, болгоомжтой байгаарай. Инээсэн бүхэн нөхөр биш, уурласан бүхэн дайсан биш гэдэг шүү дээ. Зарим хүн таныг нисэж байхад далавчийг тань хайчлах хайчаа ирлэж байдаг юм шүү.
Эх сурвалж: SSS19 пэйж
Сэтгэгдэл (0)
Сэтгэгдэл бичигдээгүй байна